Gdy czas ciąży i oczekiwania na dziecko dobiega końca, kobieta przygotowuje się psychicznie do porodu.  Czasem zdarza się jednak, że przyszła mama jest tak przerażona wizją porodu naturalnego, że decyduje się na poród przez cesarskie cięcie. Czytając o komplikacjach porodowych, przeogromnym bólu i nacinaniu krocza niejedna z nas ma pot na czole ze strachu. O cesarskim cięciu może decydować także położna, gdy ułożenie dziecka jest nieprawidłowe do pokonania drogi w sposób naturalny.

Niegdyś blizna po cesarskim cięciu była duża i przekreślała szansę np. na bikini. Obecnie nacięcie przeprowadzane jest na granicy owłosienia łonowego, co pozwala na zakrycie jej. Mimo, iż sam poród tą metodą przebiega szybko, rekonwalescencja trwa bardzo długo. Po około trzech dniach można ściągnąć opatrunek, a same szwy zewnętrzne po tygodniu. Szwy wewnętrzne rozpuszczają się po trzech miesiącach. Młoda mama może odczuwać ból rany nawet do sześciu tygodni, a samo miejsce jeszcze długo pozostanie zdrętwiałe. Ogólnie mówiąc ciało kobiety może myśleć o kolejnej ciąży po roku od cesarskiego cięcia. Aby przyspieszyć gojenie rany, nie mocz opatrunku, a po jego zdjęciu, przemywaj szwy wodą utlenioną. Nie dźwigaj niczego, noś bieliznę nie uciskającą rany. Blizna z początku jest czerwona, dlatego też stosuj preparaty ułatwiające zabliźnianie się ran. Podczas karmienia noworodka układaj go tak, aby nie uciskał rany, najlepiej na poduszce lub w pozycji futbolowej.

Jeśli rana cię boli, jest obrzęknięta lub pojawiła się sącząca ropa, koniecznie idź do lekarza. Niepokojące jest także zgrubienie, które powstaje w miejscu blizny.